ദാരിദ്ര്യത്തിനു ഒരു കുറവും ഇല്ലാത്ത ഒരു കോളേജ് കാലമായിരുന്നു പ്രീഡിഗ്രി കാലം .... ഗവ:കോളേജിൽ പഠനം .. ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ ആയും സോഡാ കമ്പനി തൊഴിലാളിയായും ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോയ കാലം.... കോളേജിൽ എത്തുക 10:10 ബസ്സിൽ,തിരിച്ചു 12:15 ബസ്സിൽ.... ഉച്ചക്ക് വീട്ടിൽ എത്തി ചോറും അകത്താക്കി സോഡാ കമ്പനിയിലേക്ക്. അടുത്ത ബഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്നവർക്കല്ലാതെ എന്നെയറിയില്ല. പിന്നെ പല അദ്ധ്യാപകരും എന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല.എനിക്ക് ആണെങ്കിൽ കോളേജിൽ എത്തിയാൽ അന്ന് പണി ചെയ്തു തീർക്കാനുള്ള സോഡാ പെട്ടികളെ സംബന്ധിച്ച് ആയിരുന്നു ആകുലത .ക്യാമ്പസ് പൂർണ്ണമായി ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല.
ഒന്നാം വർഷ പ്രീഡിഗ്രി ക്ലാസ് ആരംഭിച്ചു 5-6 മാസം സമയത്തിന് ശേഷം ഒരു പുതിയ അദ്ധ്യാപകൻ സ്ഥലം മാറി വന്നു ഇതൊന്നും ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല.ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ പഠിപ്പിക്കുന്നു എന്ന ധാരണ എനിക്ക് കൃത്യമായി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാൻ ആദ്യ രണ്ട് മണിക്കൂർ വിദ്യാർത്ഥി മാത്രം ആയിരുന്നു. ആകെയുണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് പാന്റും കുപ്പായവും മാറി
മാറി അണിഞ്ഞു വന്ന ഞാൻ ഇതൊന്നും ആരും അറിയാതിരിക്കാൻ ഒരു അകൽച്ച എല്ലാവരും ആയി കാത്തു സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മലയാളം മീഡിയ പഠിച്ച ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷിൽ ക്ലാസ്സ് എടുക്കുന്നത് എല്ലാം മനസ്സിൽ ആവുന്നു എന്ന ഭാവത്തോടെ നോക്കി ഇരുന്നു. ചോദ്യം ചോദിച്ചാൽ അത് എന്താണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ മലയാളം മീഡിയക്കാരൻ ആയ എനിക്ക് അന്ന് പറ്റില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം പുതിയ അധ്യാപകൻ സമയം തെറ്റി രണ്ടാം മണിക്കൂറിൽ വന്നു ആദ്യമായി എന്നെ കണ്ട അദ്ദേഹം എന്റെ പേര് ചോദിച്ചു പേര് പറഞ്ഞപ്പോൾ അറ്റൻഡൻസ് ഷീറ്റ് പരിശോധിച്ചു സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വരാൻ പറഞ്ഞു.
ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു ചെന്നപ്പോൾ അയാൾ എന്നെ ചൂണ്ടി ഡിപ്പാർട്മെന്റ് ഹെഡിനോട് ചോദിച്ചു ഇയാളെ അറിയാമോ... അദ്ദേഹം ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞു.... അതെ ഡിപ്പാർട്മെന്റിലെ രണ്ട് മൂന്ന് അദ്ധ്യാപകർ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ചോദ്യം അവരിലേക്ക് കൈമാറി.... അവർക്കും അറിയില്ല... പിന്നെ ചോദ്യം എന്നോടായി. വർഷവസാനം ആയ ഈ സമയം വരെ "അങ്ങ്" എവിടെയായിരുന്നു.... എനിക്ക് ഒരു വിറ ഉണ്ടായിരുന്നു പിന്നെ ചുറ്റിയിട്ട് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് ആദ്യമായി നേരിടുന്ന ഒരു സങ്കടവും.. ചോദ്യം കൂടി വന്നപ്പോൾ എന്റെ കഥ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു.... ചിലരുടെ മിഴികൾ നനഞ്ഞു... അവർ എനിക്ക് ഒരു ഉറപ്പ് തന്നു ഹാജർ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് നീ പരീക്ഷ എഴുതാതിരിക്കില്ല. അവരുടെയൊക്കെ കണ്ണടക്കലിൽ അതെ കോളേജിൽ ഡിഗ്രിയും ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കി പി ജി വരെ പഠനവും ജോലിയും ഒന്നിച്ച് കൊണ്ട് പോവാൻ സാധിച്ചത് നല്ല പല അധ്യാപകരുടെ നല്ല മനസ്സ് കൊണ്ടാണ്. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇന്നും ആ പ്രീഡിഗ്രിക്കാരൻ ആയി സോഡാ കമ്പനിയിൽ ജീവിതം ഒതുങ്ങിയ വിദ്യാർത്ഥി ആയേനെ ... ഈ സമയത്തും അവരോടുള്ള നന്ദി ഞാൻ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു. പിന്നെ വേറെ പാന്റ് കുപ്പായവും ഇല്ലെ എന്ന് ചോദിക്കാത്ത എന്റെ ഓരോ ക്ലാസ്സിലെയും രണ്ട് മണിക്കൂർ സഹപാഠികളോടും...ആരെങ്കിലും എന്നെ നേരിട്ടറിയുന്നവർ ഇവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇതൊന്നും നേരിൽ കാണുമ്പോൾ ചോദിക്കരുതേ..
.
.
0 comments:
Post a Comment